در یک گله تجاری در مرکز برزیل، ۱۹۲۵ تلیسه نلور به چهار گروه بدون واکسن، واکسن لپتوسپیرا، واکسن ویروسی (IBR و BVD) و واکسن ترکیبی ویروسی-لپتوسپیرایی تقسیم شدند و پاسخ آنتی‌بادی در زیرمجموعه‌ای ۴۰۰ رأسی تا ۱۲۰ روز پیگیری شد. شیوع سرمی پایه برای BVDV ۴۹٫۸ درصد، برای هرپس‌ویروس گاوی نوع ۱ (BoAHV-1) ۱۱٫۲ درصد و برای سرووارهای لپتوسپیرای واکسن ۱٫۲ درصد بود؛ واکسن‌های ویروسی در تلیسه‌های سرم‌منفی سرم‌تبدیلی پایدار تا ۱۲۰ روز ایجاد کردند، اما پاسخ به لپتوسپیرا گذرا بود و در روز ۵۰ به اوج رسید. نرخ آبستنی تجمعی پس از دو نوبت تلقیح مصنوعی زمان‌بندی‌شده ۷۰ درصد بود و بین گروه‌ها تفاوتی نداشت؛ یعنی واکسیناسیون پیش از جفت‌گیری با بهبود آبستنی همراه نبود.