آدنوویروس‌های خوکی (PAdV) سکوهای ناقل ویروسی امیدوارکننده اما هنوز کم‌توسعه برای تولید واکسن خوک هستند. در مقایسه با ناقل‌های مبتنی بر آدنوویروس انسانی، ناقل‌های PAdV ممکن است از نظر ارتباط با میزبان، ارتباط با حوزه دامپزشکی و انتقال مخاطی مزیت‌های بالقوه‌ای داشته باشند و در عین حال از اتکای مستقیم به اسکلت‌های رایج آدنوویروس انسانی بی‌نیاز باشند. این مرور (آزمایشگاه واکسن و فرآورده‌های زیستی دامپزشکی، دانشگاه چیانگ‌مای، تایلند) دانش کنونی درباره زیست‌شناسی PAdV، مهندسی ناقل، کاربردهای واکسن، پاسخ‌های ایمنی، چالش‌های انتقال به کاربرد عملی و اولویت‌های آینده را خلاصه می‌کند.
مطالعات نخستین نشان دادند ناقل‌های نوترکیب PAdV می‌توانند آنتی‌ژن‌های هترولوگ پاتوژن‌های مهم خوک، از جمله ویروس تب خوکی کلاسیک (طاعون کلاسیک خوک)، ویروس شبه‌هاری (آوجسکی) و ویروس گاستروآنتریت واگیر خوک (TGEV) را بیان کنند. قوی‌ترین شاهد مستقیم اثبات مفهوم از PAdV نوترکیب بیان‌کننده E2/gp55 ویروس تب خوکی کلاسیک به دست آمده است که در خوک‌ها آنتی‌بادی خنثی‌کننده و محافظت ایجاد کرد.
مطالعات مقایسه‌ای واکسن‌های خوکی مبتنی بر ناقل آدنوویروسی، امکان‌پذیری گسترده‌تر انتقال آنتی‌ژن با آدنوویروس را برای سندرم تولیدمثلی و تنفسی خوک (PRRS)، اسهال همه‌گیر خوک (PED)، آنفلوانزای خوکی و تب خوکی آفریقایی (ASF) پشتیبانی می‌کنند، اما این داده‌ها نباید به‌عنوان اعتبارسنجی مستقیم PAdV برای این بیماری‌ها تفسیر شوند.
شکاف‌های عمده همچنان در زمینه ایمنی ضد PAdV، پایداری ژنتیکی، ایمنی زیستی، دفع ویروس، ایمنی در حیوان هدف، سازگاری با DIVA، تولید و آمادگی قانونی باقی است. پیشرفت‌های اخیر در ژنتیک معکوس PAdV-5 فرصت‌های تازه‌ای برای طراحی نوین ناقل فراهم می‌کند.