پژوهشگران دانشگاه تگزاس A&M در حال برنامه‌ریزی برای مطالعه‌ای هستند که یکی از محققان پروژه آن را «بزرگ‌ترین مطالعه ژنتیکی کرم پیچ‌خور دنیای جدید (NWS) تاکنون» می‌نامد؛ هدف این است که مشخص شود آیا این انگل می‌تواند در برابر داروهای مورد استفاده برای کنترل آن مقاوم شود. تیمی به رهبری دانشمندان دانشکده دامپزشکی و علوم زیست‌پزشکی این دانشگاه حدود ۴ میلیون دلار از «چالش بزرگ کرم پیچ‌خور دنیای جدید» وزارت کشاورزی آمریکا (USDA) برای این پروژه دوساله دریافت کرده است. پروژه با همکاری بخش AgriLife دانشگاه و کارشناسان سلامت دام هندوراس اجرا می‌شود و از نمونه‌های جمع‌آوری‌شده در طغیان جاری هندوراس برای بررسی گسترش، تغییر و پاسخ جمعیت‌ها به درمان استفاده می‌کند.
کرم پیچ‌خور دنیای جدید مگسی انگلی است که لارو آن زخم‌ها را آلوده می‌کند و از بافت زنده جانوران خونگرم تغذیه می‌کند. این آلودگی می‌تواند زخم‌های مخرب ایجاد کند و بدون درمان فوری کشنده باشد. گاو از جمله گونه‌هایی است که بیش از همه آسیب می‌بیند، اما انگل می‌تواند اسب، گوسفند، بز، خوک، حیوانات خانگی، حیات‌وحش و انسان را هم آلوده کند. گیلهرمه وروکای، دانشیار گروه آسیب‌شناسی دامپزشکی و مدیر آزمایشگاه تشخیص انگل‌شناسی، گفت: «این انگل تبعیض قائل نمی‌شود؛ تقریباً هر جانور خونگرم زنده‌ای را آلوده می‌کند.»
این انگل با برنامه‌ای که از دهه ۱۹۵۰ آغاز شد از آمریکا ریشه‌کن شد و جمعیت آن به سمت جنوب، از مکزیک و آمریکای مرکزی، تا یک مانع زیستی در پاناما عقب رانده شد. موارد ابتلا در پاناما از سال‌های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ دوباره افزایش یافت. طی چند سال، طغیان از آمریکای مرکزی و مکزیک به سمت شمال پیش رفت و در ژوئن ۲۰۲۶ به آمریکا رسید.
به گفته برایان دیویس، استادیار گروه آسیب‌شناسی دامپزشکی و ژنتیک‌دان پروژه، مطالعات ژنتیکی پیشین درباره NWS بیشتر روی ژن‌های خاصی متمرکز بود که محققان گمان می‌کردند در صفاتی مانند مقاومت دارویی نقش دارند. پروژه تگزاس رویکردی بسیار گسترده‌تر دارد. دیویس گفت: «می‌توانیم ۹۹٫۹۹ درصد ژنوم کرم پیچ‌خور را در تک‌تک افراد، در طول زمان و در مکان‌های مختلف توالی‌یابی کنیم؛ این یک رویکرد محاسباتی واقعاً قدرتمند به ما می‌دهد.» تیم با استفاده از منابع محاسباتی پرقدرت دانشگاه، ژنوم کامل هزاران کرم را مقایسه می‌کند تا شباهت‌ها و تفاوت‌های ژنتیکی را بیابد که مطالعات کوچک‌تر از دست می‌دهند.
نمونه‌های هندوراس همراه با اطلاعاتی مانند زمان و مکان جمع‌آوری، گونه آلوده‌شده و در صورت وجود، نوع درمان دام ارائه می‌شود. نمایندگان سرویس ملی بهداشت و ایمنی کشاورزی هندوراس، معادل USDA در آن کشور، اواخر ۲۰۲۵ در نشستی به میزبانی AgriLife از دانشگاه تگزاس A&M بازدید کردند و گفت‌وگوهای آن نشست راه همکاری را باز کرد. هم‌پژوهشگران اصلی پروژه دیویس، رافائل راموس و سارا همر هستند.
هنوز معلوم نیست کرم‌های طغیان کنونی نشانگرهای ژنتیکی مرتبط با مقاومت به داروهای پیشگیری و درمان آلودگی را دارند یا نه؛ با این حال، جمعیت‌های مقاوم پیش‌تر در مناطق بومی آمریکای جنوبی گزارش شده‌اند. تیم با ترکیب داده‌های ژنومی با محل جمع‌آوری نمونه‌ها و سابقه درمان دام‌ها امیدوار است الگوهایی را بیابد که نشان‌دهنده کاهش حساسیت به برخی داروها باشد. وروکای گفت: «امیدواریم یک آزمون مولکولی تأییدشده بسازیم که کرم پیچ‌خور را از نظر نشانگرهای مقاومت دارویی غربال کند. این آزمون می‌تواند در دسترس بماند و احتمالاً در آمریکا یا کشورهای بومی به کار رود.» به گفته او، گزارش دامپزشکانی که در هندوراس با موارد مواجه‌اند نیز می‌تواند قطعه دیگری از پازل باشد: اگر آنان گزارش دهند درمانی کم‌اثر به نظر رسیده، می‌توان آن را با ژنتیک کرم‌های همان موارد مقایسه کرد.
محققان انتظار دارند پایگاه داده ژنومی کاربردهایی فراتر از طغیان کنونی داشته باشد. مقایسه ژنتیک کرم‌ها در مناطق مختلف می‌تواند به تعیین ارتباط جمعیت‌ها و ردیابی مبدأ طغیان‌های تازه کمک کند. وروکای گفت: «اگر طغیانی در فلوریدا رخ دهد، می‌توانیم بفهمیم چقدر با آنچه در تگزاس می‌گذرد مرتبط است.» این داده‌ها همچنین می‌تواند نشان دهد کدام بخش‌های ژنوم در جمعیت‌های مختلف ثابت می‌ماند و اهداف احتمالی داروهای آینده یا فناوری‌های کنترل ژنتیکی را معرفی کند. پس از پایان تحلیل‌ها، داده‌های ژنومی در اختیار سایر پژوهشگران در آمریکا، آمریکای مرکزی و جاهای دیگر قرار می‌گیرد. دیویس گفت: «ما اینجا هستیم تا به حل یک مشکل بسیار بزرگ کمک کنیم. امیدواریم اطلاعاتی برای پیشبرد راهکارهای کنترل ارائه دهیم.»