ویروس لوسمی گربه (FeLV) گاماریتروویروس بیماری‌زای مهمی است که در گربه‌های سراسر جهان سرکوب شدید ایمنی، اختلالات خون‌ساز و مرگ‌ومیر بالا ایجاد می‌کند. در حال حاضر درمان‌های ضدویروسی بلندمدت مؤثر و خوش‌تحمل برای عفونت بالینی FeLV محدودند. این مطالعه (دانشکده دامپزشکی دانشگاه کشاورزی هوآژونگ، ووهان، چین) اثربخشی ضد FeLV، سازوکار مولکولی، فارماکوکینتیک و ایمنی تنوفوویر آلافنامید فومارات (TAF)، پیش‌داروی نسل دوم تنوفوویر، را ارزیابی کرد. برای مقایسه، فعالیت ضدویروسی پیش‌داروی نسل قبل، تنوفوویر دیزوپروکسیل فومارات (TDF)، نیز در شرایط آزمایشگاهی (in vitro) بررسی شد.
داکینگ مولکولی و شبیه‌سازی دینامیک مولکولی ۱۰۰ نانوثانیه‌ای نشان داد دی‌فسفات تنوفوویر (TFV-DP)، متابولیت فعال مشترک TAF و TDF، با پیوندهای هیدروژنی پایدار و انرژی آزاد اتصال منفی ۵۰ کیلوکالری بر مول در جیب فعال آنزیم ترانس‌کریپتاز معکوس FeLV (FeLV-RT) جای می‌گیرد و به‌صورت رقابتی مانع سنتز DNA ویروسی می‌شود.
در سلول‌های F81، هر دو داروی TAF و TDF فعالیت ضد FeLV وابسته به دوز نشان دادند و مقادیر EC50 آن‌ها به‌ترتیب ۲۸۴٫۱ و ۹۸٫۲ نانومولار بود. TAF سمیت سلولی بسیار کمتری (CC50 برابر ۱۷۸۱٫۳ میکرومولار) نسبت به TDF (۱۴۲٫۷ میکرومولار) داشت و شاخص‌های انتخاب‌پذیری به‌ترتیب ۶۲۷۲ و ۱۴۵۶ بود.
با توجه به زیست‌دسترسی ضعیف تنوفوویر اولیه و محدودیت‌های ایمنی TDF، TAF برای ارزیابی در بدن زنده انتخاب شد. در گربه‌هایی که به‌طور تجربی به FeLV آلوده شده بودند، ۴۵ روز مصرف خوراکی TAF (۱٫۵، ۵ و ۱۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم) بار ویروسی را در ریه، گره‌های لنفاوی و طحال کاهش داد و ویرمی و دفع ویروس از راه دهان و بینی را به‌صورت وابسته به دوز سرکوب کرد. تحلیل فارماکوکینتیک جذب خوراکی سریع و مواجهه متناسب با دوز را نشان داد. بیوشیمی سرم در دوره درمان سمیت کبدی یا کلیوی آشکاری نشان نداد.
در مجموع، این یافته‌ها شواهد مقدماتی ارائه می‌دهند که TAF می‌تواند تکثیر FeLV و دفع ویروس را در گربه‌های آلوده تجربی سرکوب کند و از ارزیابی بیشتر TAF به‌عنوان گزینه درمانی بالقوه برای عفونت FeLV پشتیبانی می‌کنند.