آنتی‌بیوتیک‌ها به‌طور گسترده برای درمان و پیشگیری از عفونت‌های باکتریایی در انسان و دام به کار می‌روند. با این حال، تأثیر دوز آنتی‌بیوتیک بر بار باکتریایی و نیز تغییرات زمانی و انتقال ژن‌های مقاومت آنتی‌بیوتیکی (ARG) در عفونت‌های باکتریایی روده هنوز روشن نیست.
در این پژوهش (دانشگاه کشاورزی هوآژونگ، ووهان، چین) انروفلوکساسین (ENR) با دوزهای زیرمهاری (۱ میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن)، پیشگیرانه (۳٫۰۳ میلی‌گرم بر کیلوگرم) و درمانی (۱۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم) برای درمان عفونت با سالمونلای حامل پلاسمید pJX-4 به کار رفت و گروه‌های آلودهٔ درمان‌نشده شاهد بودند.
نتایج نشان داد ENR زیردرمانی ممکن است خطراتی برای اکوسیستم روده داشته باشد. به‌طور مشخص، ENR زیرمهاری به بالا ماندن پایدار سطح سالمونلا و ژن مقاومت qnrS1 حامل آن انجامید؛ در این دوز، شواهد اولیه نشان داد اشرشیاکلی روده می‌تواند میزبان بالقوهٔ انتقال درون‌تنی پلاسمید pJX-4 باشد. گروه دوز پیشگیرانه، به‌ویژه در طول درمان، فراوانی نسبی باکتری‌های بیماری‌زای انسانی و ARGها را به‌طور معنی‌داری بیشتر داشت. افزون بر این، این گروه از نظر ژن‌های مرتبط با تنش اکسیداتیو، سیگنال‌دهی سلولی و سامانه‌های ترشحی غنی شده بود و این ژن‌های عملکردی عمدتاً با ARGها ارتباط داشتند.
در مجموع، دوزهای مختلف ENR مسیرهای تکاملی متفاوتی برای میکروبیوم و رزیستوم (مجموعهٔ ژن‌های مقاومت) روده شکل دادند. این پژوهش مبنای نظری برای مصرف منطقی آنتی‌بیوتیک‌ها در درمان عفونت‌های باکتریایی فراهم می‌کند.