ویروس تب خوکی آفریقایی (ASFV) در خوک‌ها مرگ‌ومیر بالایی ایجاد می‌کند و در سراسر جهان زیان‌های اجتماعی و اقتصادی سنگینی به بار آورده است. در حال حاضر نه واکسن مؤثری در دسترس است و نه داروی ضدویروسی کارآمد، و به همین دلیل راهکارهای درمانی تازه به‌شدت لازم است. دارواک پیشتر دربارهٔ پاسخ ایمنی به واکسن زندهٔ VNUA-ASFV-LAV2 نوشته است که یکی از کاندیدهای واکسن این بیماری است.
ویروس برای ورود به سلول میزبان از گیرندهٔ عامل رشد اپیدرمی (EGFR) بهره می‌گیرد؛ بنابراین هدف‌گیری این گیرنده می‌تواند جذب ویروس را کم کند. پژوهشگران آپتامرهای DNA اختصاصی EGFR ساختند و فعالیت ضدویروسی و ویروس‌کُشی آن‌ها را با آزمون‌هایی مبتنی بر اثر سیتوپاتیک (CPE) در سلول‌های Vero بررسی کردند. ایمنی آپتامرها نیز با آزمون MTT برای سمیت سلولی و آزمون کومت برای سمیت ژنی سنجیده شد.
آپتامرها هیچ اثر ویروس‌کُشی، سمیت سلولی یا سمیت ژنی نشان ندادند. درمان سلول‌های Vero با آپتامر دوتایی ضد EGFR در غلظت ۱۰ میکرومولار تیتر ویروس را ۴۷ درصد کاهش داد، آن هم بدون اثر سمی سلولی یا ژنی. پژوهشگران برای نخستین بار گزارش می‌کنند که ستوکسیماب، آنتی‌بادی تک‌دودمانی ضد EGFR، نیز در غلظت‌های ۰٫۰۱۷ و ۰٫۰۳۴ میکرومولار تیتر ویروس را ۴۳ تا ۵۷ درصد کم کرد؛ اثری که با آپتامر دوتایی قابل‌مقایسه بود.
نویسندگان آپتامر دوتایی ضد EGFR را ترکیبی امیدوارکننده برای ادامهٔ بررسی اثر ضدویروسی در ماکروفاژهای خوک در محیط آزمایشگاهی و سپس در بدن خوک زنده می‌دانند. باید به یاد داشت که این نتایج فقط از آزمایش روی سلول‌های Vero به دست آمده و هنوز دربارهٔ اثر این ترکیب در خوک آلوده نتیجه‌ای وجود ندارد. هدف‌گیری گیرندهٔ ورود ویروس در خوک راهکار تازه‌ای نیست؛ برای نمونه آربیدول با کاهش گیرنده‌های CD163 و MYH9 عفونت PRRS را مهار کرد و در بچه‌خوک‌ها بار ویروسی را کم کرد، هرچند آن یافته به ویروسی دیگر مربوط است. دربارهٔ برنامهٔ تأمین واکسن همین بیماری هم می‌توانید گزارش فیلیپین دربارهٔ دومین واکسن تب خوکی آفریقایی را بخوانید.