آنتروپاتی التهابی مزمن سگ (CIE) اغلب نیازمند رویکرد درمانی متوالی است که در آن درمان بر اساس پاسخ بالینی تشدید می‌شود. این مطالعه بالینی آینده‌نگر و باز (open-label) (کلینیک حیوانات کوچک، دانشگاه دامپزشکی و داروسازی کوشیتسه، اسلواکی) مداخلات منتخب غذایی، ضدمیکروبی، هدایت‌کننده میکروبیوم و کورتیکواستروئیدی را که در راهبرد درمانی پله‌ای (step-up) در سگ‌های مبتلا به CIE در شرایط بالینی روزمره به کار می‌روند ارزیابی می‌کند. پنجاه‌وشش سگ وارد مطالعه شدند. پاسخ بالینی با شاخص فعالیت بالینی آنتروپاتی مزمن سگ (CCECAI) به‌همراه کالپروتکتین مدفوع و غلظت‌های فولات و کوبالامین سرم ارزیابی شد.
در مرحله غذایی، هر دو رژیم پروتئین نوین و رژیم هیدرولیزه به‌طور معناداری CCECAI و کالپروتکتین مدفوع را کاهش دادند. بهبودی بالینی، که به‌صورت نمره نهایی CCECAI ≤ ۳ تعریف شد، به‌ترتیب در ۶۴٪ و ۶۰٪ سگ‌ها حاصل شد. تحلیل‌های تعدیل‌شده با مقدار پایه نیز تفاوت معناداری بین دو گروه در CCECAI، کالپروتکتین مدفوع یا کوبالامین نشان ندادند.
در سگ‌هایی که درمان خط دوم دریافت کردند، هم مترونیدازول و هم پروبیوتیک همراه با فیبر، CCECAI و کالپروتکتین مدفوع را به‌طور معناداری کاهش دادند، در حالی که مقایسه‌های تعدیل‌شده با مقدار پایه، تفاوت معناداری بین این درمان‌ها برای پیامد ارزیابی‌شده نشان ندادند.
در سگ‌هایی که درمان حاوی کورتیکواستروئید دریافت کردند، کاهش‌های عددی چشمگیر در CCECAI و کالپروتکتین مدفوع هم در رژیم‌های حاوی پردنیزون و هم در رژیم‌های حاوی بودزونید مشاهده شد؛ اما اندازه بسیار کوچک زیرگروه‌ها و مداخلات همزمان غذایی، پروبیوتیکی و فیبری، نتیجه‌گیری قطعی درباره اثرات ویژه یا اثربخشی مقایسه‌ای هر کورتیکواستروئید را ناممکن کرد.
این یافته‌ها شواهد بالینی دنیای واقعی در حمایت از رویکرد پله‌ای ساختاریافته به CIE سگ ارائه می‌دهند و پایه‌ای برای مطالعات کنترل‌شده بزرگ‌تر با توان کافی فراهم می‌کنند تا مشخص شود آیا راهبردهای هدایت‌کننده میکروبیوم بدون آنتی‌بیوتیک و درمان حاوی کورتیکواستروئید با اثر موضعی می‌توانند اتکا به درمان تجربی ضدمیکروبی و کورتیکواستروئیدهای سیستمیک را کاهش دهند و بدین ترتیب پیامدهای نامطلوب بالقوه این درمان‌ها را به حداقل برسانند.