مجلهٔ «Frontiers in Veterinary Science» در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶ مقاله‌ای با عنوان «محدودیت‌های تجویز ترانس‌موکوزال کتامین برای درد مزمن در سگ‌های مبتلا به استئوآرتریت» در جلد ۱۳، مقالهٔ ۱۹۳۴۴۸۴ منتشر کرده است. نمایه‌سازی PubMed در ۱۳ نوامبر ۲۰۲۶ انجام شده است. مشخصات کتابشناختی از رکورد PubMed به شناسهٔ ۴۳۰۲۱۷۸۱ و DOI 10.3389/fvets.2026.1934484 به‌دست آمده است. نویسندگان Rowan Alaina Seabolt، Lindsay Hochman Elam، Gregg Mitchell Griffenhagen و Felix Michael Duerr از گروه علوم بالینی دانشگاه ایالتی کلرادو در فورت‌کولینز هستند. مقاله با مجوز CC BY 4.0 به‌صورت دسترسی آزاد در PMC در دسترس بود و گزارش حاضر بر متن کامل استوار است، نه فقط چکیده.

اعتبار تصویر: پرترهٔ لابرادور قهوه‌ای — Dktue، Wikimedia Commons (مجوز CC0، وقف به حوزهٔ عمومی). تصویر تزئینی است و به سگ‌های همین مطالعه مربوط نیست.

طراحی و توقف زودهنگام

این کارآزمایی بالینی آینده‌نگر و بدون کورسازی در بیمارستان آموزشی دامپزشکی جیمز ال. واس دانشگاه ایالتی کلرادو انجام شد. هدف ارزیابی اثربخشی کتامین با دوز پایین ۰٫۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم از راه مخاط دهان، هر هشت ساعت، در سگ‌های متعلق به صاحبان با درد مزمن و مقاوم استئوآرتریت بود و پیامد اصلی، تحلیل گام عینی به‌صورت درصد توزیع وزن بدن در نظر گرفته شد. برای توان ۹۰٪، حجم نمونهٔ مطلوب ۳۲ سگ محاسبه شده بود. سگ‌ها باید دست‌کم در یک مفصل ضمیمه‌ای استئوآرتریت تأییدشده با تصویربرداری در ۱۲ ماه گذشته، اختلال حرکتی قابل‌تشخیص، و برنامهٔ ثابت ضددرد شامل مصرف روزانهٔ داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی می‌داشتند. پس از ده روز پایه، یک دورهٔ درمان دوهفته‌ای با قرص ژلاتینی ترکیبی آغاز شد. پس از ورود نه سگ (شش ماده، که پنج مورد عقیم بودند، و سه نر اخته؛ سن ۴ تا ۱۴ سال با میانگین ۹٫۱ سال)، ثبت‌نام به‌دلیل دشواری تجویز از نظر صاحبان و نرخ پایین موفقیت مصرف متوقف شد.

تجویز، غلظت پلاسما و محدودیت شواهد

برای هر سگ ۴۲ دوز در دورهٔ دوهفته‌ای در نظر گرفته شد. از ۳۳۴ دوزی که در پرسشنامهٔ روزانه ثبت شد، ۱۸۱ مورد (۵۴٪) تجویز موفق مخاطی، ۱۱۳ مورد (۳۴٪) جویدن یا بلعیدن، ۳۰ مورد (۹٪) مشکلات دیگر مانند تف کردن یا حل شدن روی دستکش یا زمین، و ۱۰ مورد (۳٪) دوز ازدست‌رفته بود. تحلیل پلاسما برای هشت سگ پس از نخستین دوز که در بیمارستان توسط کارکنان داده شد گزارش شده است: میانگین کتامین در ۳۰ دقیقه ۴٫۵ نانوگرم در میلی‌لیتر (انحراف معیار ۳٫۰) و در ۶۰ دقیقه ۱٫۷ نانوگرم در میلی‌لیتر (۱٫۲) و میانگین نورکتامین به‌ترتیب ۴۷ (۳۸٫۳) و ۶۵٫۷ (۴۶٫۷) نانوگرم در میلی‌لیتر بود. نویسندگان می‌گویند این اعداد جذب و تبدیل بعدی به نورکتامین را نشان می‌دهد، اما غلظت کتامین گردش‌خونی پایین است و حجم نمونه برای داوری دربارهٔ کفایت ضددرد کافی نیست؛ داده‌های گام، شتاب‌سنجی و پرسشنامه‌ها به‌دلیل کوچک بودن نمونه از نظر بالینی قابل‌اتکا دانسته نشد و در مواد تکمیلی آمده است. از هفت مالکی که پرسشنامهٔ پایانی را پر کردند، میانگین سهولت تجویز ۶ از ۱۰ بود، پنج نفر بهبود حرکت را گزارش کردند و چهار نفر گفتند در صورت عرضهٔ تجاری این فرآورده ادامه نمی‌دهند. مطالعه بدون گروه شاهد و بدون کورسازی بوده و گزارش ذهنی مالکان جایگزین سنجش عینی کارایی نیست. نویسندگان قرص ژلاتینی مخاطی را برای کار بالینی غیرعملی می‌دانند و ارزیابی فرمولاسیون‌های جایگزین و پژوهش با حجم نمونهٔ مناسب را پیش از هر استفادهٔ بالینی توصیه می‌کنند. این خبر مجوز، توصیهٔ تجویز یا تغییر دستور درمان درد مزمن در ایران نیست. زمینهٔ درد استئوآرتریت و تجویز مخاطی در حیوان همراه، از جمله پره‌گابالین: اثر محدود بر درد استئوآرتریت سگ‌های کار، بوپرنورفین گربه: فیلم چسبنده دهانی سه‌بعدی و تولفنامیک اسید: فارماکوکینتیک در گربه‌ها حین بیهوشی در دارواک آمده است.

تحلیل کوتاه

این کارآزمایی به‌خاطر دشواری تجویز قرص ژلاتینی مخاطی زودتر از موعد و با تنها نه سگ متوقف شد؛ نمونه برای تحلیل آماری اثربخشی کافی نبود. از ۳۳۴ دوز ثبت‌شده فقط ۵۴٪ با موفقیت در مخاط دهان داده شد و بقیه جویده، بلعیده، تف‌شده یا از دست رفت. جذب و تبدیل به نورکتامین پس از تجویز در بیمارستان نشان داده شد، اما غلظت‌های پلاسمایی کتامین در ۳۰ و ۶۰ دقیقه پایین بود و نویسندگان می‌گویند با این حجم نمونه نمی‌توان دربارهٔ کفایت ضددرد داوری کرد. گزارش‌های مالکان دربارهٔ بهبود حرکت در یک مطالعهٔ بدون کورسازی و بدون گروه شاهد، جایگزین داده‌های عینی کارایی نیست. این فرمولاسیون برای استفادهٔ بالینی توصیه نشده و خبر مجوز یا تغییر دستور درمان در ایران نیست.