این مطالعه (مؤسسه تحقیقات ایمنی غذایی واگنینگن، هلند) با هدف شناخت میزان انتقال باقیمانده آنتی‌بیوتیک از خوک‌های درمان‌شده به خوک‌های درمان‌نشده و محیط سالن با آرایش‌های مختلف پن انجام شد تا آگاهی ایجاد کند و مصرف محتاطانه آنتی‌بیوتیک‌ها را در دامپروری تشویق کند.
انتقال، که به‌صورت سطح (نسبی) باقیمانده بیان شد، برای سولفادیمیدین، انروفلوکساسین و متابولیت آن سیپروفلوکساسین با استفاده از سوآب‌های حیوان، سوآب‌های سطح و نمونه‌های کود خوک‌ها در چهار بخش مختلف تعیین شد؛ این بخش‌ها از نظر پن‌های متصل یا دارای فاصله و نوع جداکننده پن (باز یا بسته) تفاوت داشتند.
بیشترین باقیمانده‌های آنتی‌بیوتیک در خوک‌های درمان‌نشده با ترکیب جداکننده‌های باز و پن‌های متصل شناسایی شد. جدا کردن پن‌ها با فاصله میان آن‌ها، باقیمانده‌های قابل شناسایی در کود خوک‌های درمان‌نشده را به حداقل رساند، در حالی که در پن‌های متصل، باقیمانده در ماتریس‌های داخلی دیده شد. پس از درمان، باقیمانده آنتی‌بیوتیک در محیط سالن در تمام آرایش‌های مختلف پن شناسایی شد.
پس از درمان، انتقال باقیمانده آنتی‌بیوتیک در محیط سالن و در خوک‌های درمان‌نشده نگهداری‌شده در همان سالن رخ داد. توزیع مکانی باقیمانده‌ها نشان می‌دهد گرد و غبار و/یا ذرات معلق هوابرد (ایروسل) ممکن است مسیرهای مهم انتقال خارجی باشند. نتایج در این شرایط آزمایشی نشان می‌دهد محدود کردن تماس فیزیکی بین خوک‌های درمان‌شده و درمان‌نشده ممکن است راهبرد مهمی برای کاهش باقیمانده آنتی‌بیوتیک در ماتریس‌های داخلی باشد. این آرایش همچنین سطوح باقیمانده خارجی کمتری نشان داد، به‌ویژه هنگام استفاده از جداکننده‌های بسته.